Fotoğraf: http://www.weeklyshot.org/profile/George/ Site: www.jargonhunter.com/images/daily

Küçüktüm daha dördüncü sınıfa belki de beşinci sınıfa gidiyordum. Çerkezköy’e gidecektim. Önüme alev alev bir Bulgar vagonu geldi graffiti kaynıyor üzeri belli ki eski okul bir graffiti sanatçısı yapmış. Gümüş ve siyah renk, kalın dış hatlar, köşeli fakat oval yapıa da sahip harfler… Aklım başımdan gitti. Ben de yapmalıyım dedim.

Gel gelelim yapmaya başladım da. Kendime ait duvarlar vardı. Çiziyordum bozuyordum. Orta okula başladım daha da kendini gösterdi bu iş. Defterlerim gayet dolu doluydu. En arka sayfası graffiti ile doluydu,  Türkçe defteri idi. Kendimi geliştiriyordum renkler, yeni stiller, aaa blok efekti de verebiliyordum artık, daha karışık wild stiller onu takip ediyordu.,

Da-da-da-daaaaam! Türkçe öğretmenim. Kendisi genç olmasına karşın değişikliğe çok kapalı bir tipti. Beni boş zamanımda oraya çizerken gördü. “Ne o!?” dedi “Graffiti” dedim. “O ne lan defterini karalıyorsun sen öyle” dedi. Onun için sadece karalamaydı. Ben o defterin yukarısında aşağısına doğru indikçe gelişimimi görürken, onun için sadece bir karalamaydı başka hiçbirşey değil. Aynı adamın bir arkadaşımın çizdiği bir resme “Psikopat mısın ulan sen!?” diye daldığını da bilirim. Vandal mıydı acaba bu adam?

Gel zaman git zaman. Ben yeteneğimi bayağı ilerlettim. İzinli bulduğum duvarlarda defterlerime çizdiğim taslakların türlü kopyalarını duvarlara yaparken kimi zaman boyama sponsor olacak insanlar da buluyordum. Yaptığım sanatın zevki bambaşkaydı, aynı zamanda para da harcamıyordum pek. Aklıma esti bir gün eski okuluma gittim. Bahsettiğim hoca oradaydı. “Naber!?” dedi, “İyiyim, iletişim okuyorum.” dedim, ” Boyuyon mu sen hala?” dedi, “Evet” dedim, ” Hala bırakmadın mı yahu,hala hevesini alamadın mı ?” dedi alaycı bir sesle.

Heyecanlı vaziyette dışarıda birbirimize graffitilerimizin fotoğraflarını gösterirken bırakın bu işleri siz salak mısınız diyen, yanlış verdiğim cevap için hangi salak o yanlış cevabı söyledi diyen, kızdığı öğrencinin şakaklarındaki saçları çekiştiren ve en en en kötüsü öğrencilerinin yaratıcılıklarıyla dalga geçen, önemsemeyen, boş iş olarak gören bir öğretmenin yarattığı insan tipi acaba ileride nasıl olur? Gerçekten merak ediyorum.

Ben şanslı olanlardanım sanıyorum ya da iradeli mi desem? Yaptığım sanatla hala içli dışlıyım, ilk başladığımdan beri boyadığım izinli duvarda kendimi geliştirmeye, öğrenmeye devam ediyorum. Kendime olan güvenimi kaybetmedim. Ama geçen gün rastladığım ve hayat içerisinde nasıl bir fonksiyonu olduğuna karar verememiş ortaokul arkadaşımın öyle olmasındaki sebeplerden biri olarak kendini düşünüyor mu bu öğretmen? Bilmiyorum gerçekten.